Sirûdên heca Şamî keleporeke ruhanî û çandî ya kevnar e ku taybetmendîyeke kesên Sûrî ye, ta ku pêlên hesret û bêrîkirina xwe ya ji bo Herêmên pîroz bînin zimên. Ji alîyê dîrokî ve, karwanên heca Şamî ji Şamê di nava atmosfereke kernevalî ya gelêrî û bi heybet de bi rê diketin, ku ji “Dergehê Xwedan” li devera Meydanê dest pê dikir; xelk li wir ji bo xatirxwestina hacîyan û pêşwazîya piştî vegera wan bi stran, duayên dilşewat, dîlanên şamî, û reqsên mewlewî kom dibûn, ku vê yekê rûyê dînî bi nasnameya çandî ya herêma Şamê re girê dida.
Ev huner xwedî pîvanin olî û dîrokî yê berfireh e; ji ber ku fetwayên fiqhî tembînî kirine ku rêwî bi zikr û bîranîna Xwedê bi rê bikevin, û zanayên Şamê ew wekî “rêbernameyeke biawaz” bi nav kirine ku bi zikrê Xwedê û sîreta Pêxamber (s.x.l) re girêdayî ye. Kokên vê keleporê vedigerin serdemên pêşîn ên Îslamê, piştre di nava çerxan de bi rêya bingeh û meqamên muzîka rojhilatî û girêdana bi Mizgefta Emewî re pêş ket, heta ku gihîşt hewldanên Şêx Ebdilxenî El-Nabulsî, û damezirandina kom û Radyoya Şamê di sedsala bîstan de.
Ev awaz ligel rêwîtîya hecî di hemû qonaxên wê de dimeşîya; ji meclisên xatirxwestinê yên birêkûpêk di malan de dest pê dikir, di rêya Medîneya Pîroz re derbas dibe, heta digihîje rojên li Çîyayê Erefatê û vegera bo welat. Ev kelepor ji alîyê sirûdbêjên mezin ên Şamê ve mîna Tewfîq El-Munecid û Hemze Şekûr hat parastin. Binesazîya wê ya hunerî xwe dispêre muweşşehat û zecela rewanbêj, û bi şêwazekî komî lgel amûrên Def û Reqê û li ser tebeqeya dengî (Dikeh) tê pêşkêşkirin.
