Paytext-SANA
Zarok di hûrgilîyên jîyana xwe ya rojane de meyla çavlêkirina mezinan dikin; peyvên wan, şêweyê axaftina wan, liv û tevgera wan û awayê bikaranîna wan ji tiştan re lasa dikin, û dibe ku carinan jî, bêyî ku tu kes ji wan bixwaze, hin reftarên ku li derdora xwe têbînî dikin dubare bikin.
Çavlêkirin ne tenê reftarek e ku di qonaxa zaroktîyê de derbas dibe; lê belê lêkolînên derûnnasîya geşepêdanê amaje pê dikin ku ew bi fêrbûna jêhatîyan, têgihîştina kesên din û karlêkkirina ligel wan ve girêdayî ye. Li milê din ev reftar bi temenê zarokê, kesê ku çav lê dike û jîngeha ku tê de rû dide bandor dibe.
Sedema çavlêkirina kiryarên nepêwîst li cem zarokan çi ye?
Vekolînên derûnnasîya geşepêdanê, mijara “lasakirina zêde” jî li xwe digirin. Lasakirina zêde ew meyla zarokan a çavlêkirina gav an reftarine nepêwîst e, piştî dîtina kesekî din ku wan dike, da ku bigihêjin encameke dîyar.
Di lêkolînekê de ku ji alîyê lêkolerên Zanîngeha Concordiayê ve li Kanadayê hatibû encamdan û di kovara “Cognitive Development”ê de sala 2026an hatibû weşandin, zanyaran têkilîya di navbera lasakirina zêde û girêdana civakî de li cem zarokan di qonaxa berîya dibistanê de lêkolîn kir.
Yek ji taqîgerîyên lêkolînê, 80 zarok bi navrasta temenê nêzîkî çar sal û nîvan vehewandin, û dîyar kir ku têkilîyek di navbera meyla zarokan a çavlêkirina reftarên nepêwîst û tercîha wan a endamên koma wan a civakî de heye. Di heman demê de taqîgerîyeke din ku 73 zarokên çar salî vehewandin, ev têkilîya han nîşan neda, ku ev yek dibetîya cudahîya vê têkilîyê li gorî cudabûna temen destnîşan dike.
