Doğu Guta’nın El-Uteybe beldesinde tutuklu ve kayıp yakınlarından 30 çocuğun hazırladığı 90 resim ve 17 gerçek hikayenin yer aldığı “Acının Tanıklıkları” sergisinin altıncısı tamamlandı.
Şam (SANA) – Doğu Guta’nın El-Uteybe beldesinde, tutuklu ve kayıp yakınlarından 30 çocuk, renkler ve kelimelerle ayrılık ile hafıza hikayelerini kaleme aldı. Kayıp Şahıslar Ulusal Heyeti’nin düzenlediği “Acının Tanıklıkları ” sergisinin altıncısı ve ilk kez Suriye içinde gerçekleştirilen bu edisyonu, çocukların sunduğu 90 resim ve 17 gerçek hikayeyle sona erdi.
Doğrulama ve hafızayı canlı tutma çabası
İki gün süren sergi, çocukların ortaya koyduğu sanatsal eserler ve edebi metinlere büyük ilgi ve sempati gösteren vatandaşlar ile ziyaretçilerin yoğun katılımına sahne oldu.
Bu katılımlar, Kayıp Şahıslar Ulusal Heyeti’nin organizasyon ve himayesinde 60 kopya olarak basılan “Küçük Yüzler, Büyük Hikayeler” adlı belgesel kitapta toplandı.
Kurumun İcra Direktörü ve Sergi Direktörü SANA’ya yaptığı açıklamada, altıncı versiyonun amacının tutuklu ve kayıp çocukların şehadetlerini belgelemek ve hikayelerini hafızada canlı tutmak olduğunu belirtti. Lübnan’daki önceki durakların ardından serginin ilk kez Suriye içinde düzenlendiğine dikkat çeken müdür, “Küçük Yüzler, Büyük Hikayeler” kitabının yerel olarak basılan ilk yayın olduğunu kaydetti.
Müdür ayrıca serginin, katılımcıların hüzün ve ayrılık enerjilerini boşaltmaları, yaşadıkları acıları özgüvenlerini artıracak ve seslerini duyuracak görsel ve edebi eserlere dönüştürmeleri için güvenli bir alan sağladığını ekledi.
Resim alanındaki çalışmalar
Sergi programı, dört ay süren resim atölyesindeki pratik eğitimin ürünlerini kapsadı. Katılımcılar bu süreçte fırça ve renklerle çalışmayı öğrenirken “Hafızanın İplikleri”, “Sednaya Duvarları Konuşuyor”, “Umut Penceresi” ve “Bayram Sofrasında Boş Bir Sandalye” olmak üzere sekiz tematik eksen üzerinde çalıştı.
Resim etkinliğinin sorumlusu Mervat Hattab, yaptığı benzer açıklamada, eğitimin çocukların duygularını boşaltmalarına ve acıyı görsel mesajlara dönüştürmelerine yardımcı olmaya odaklandığını belirtti. Hattab, katılımcıların psikolojisinde özgüvende artış, gözlem doğruluğu ve fikir ifade etme yeteneği olarak somutlaşan olumlu bir dönüşüm fark ettiklerini vurgulayarak, tabloların dilin söylemekte aciz kaldığı şeyleri ifade eden alternatif bir araç haline geldiğini kaydetti.
Edebi anlatı ve yazım süreci
Edebi anlatı alanında ise katılımcılar, kurumun sözlü tarihi çocukların kalemleriyle arşivleme ve zorlu deneyimlerin psikolojik etkilerini aşmalarına yardımcı olma vizyonunun bir parçası olarak dört ay süren gerçek hikaye yazarlığı eğitiminden geçti.
Okul ve hikaye yazarlığı eğitmeni Sawsan El-Hams, özellikle sözlü iletişimden çekinen çocuklar için yazmanın en uygun ifade sığınağını oluşturduğunu açıkladı. Katılımcıların hikayelerini samimiyet ve basitlikle yazdıklarını, spontane ifadeye yakınlığı nedeniyle bazen yerel lehçeyi kullandıklarını belirtti.
El-Hams, çalışma metodolojisinin, çocukların tutukluluk ve yoklukla ilgili hüzün, acı ve öfke duygularını hikayelerin özüne zarar vermeden ortaya koymalarını sağlayan samimi bir ilişki kurmaya dayandığını ekledi. Bu kolektif belgelemenin, çocukların yeterli psikolojik ve sosyal bakımdan yoksun koşullar altında yaşamaktan kaynaklanan, yaşlarını aşan acıları hafifleten tek bir anlatıyı paylaşmalarına olanak tanıdığını açıkladı.
Çocukların beklentileri ve mesajları
Kayıp yakınlarından olan katılımcı çocuk Tesnim Şaban, resim yoluyla kendisini yaralayan ve dili söylemekte aciz kalan şeyleri dışarı çıkardığını belirterek, mesajının insanlara ulaşmasını ve kayıp ailelerinin gerçeğe kavuşmasını diledi.
Çocuklardan Safa Galoşa da hikayesinin bir kitapta basıldığını görmekten duyduğu gururu dile getirerek, kelimelerinin başkalarına ulaşan ve bazı ailelerin hala gerçeği ve sevdiklerine ne olduğunu beklediğini hatırlatan bir ses haline geldiğini ifade etti. Bu doğrultuda serginin temel amacının, çocukların hafızasını kendi sesleri ve kalemleriyle belgeleyen bir ifade alanı sağlamak olduğu yinelendi.
N.W.A / İ.K/A.B
